Rzymskie sposoby na niedogodności terenu

Rzymianie opanowali budownictwo drogowe niemal do perfekcji. Potrafili oni postawić drogę nawet w terenie bardzo trudnym co w tamtejszych czasach stanowiło naprawdę nie lada wyczyn. I tak, na glebach rolniczych, które były niezbyt grząskie, stosowano jedynie dwie warstwy nośne. Grząskie tereny piaszczyste posiadały już kilka warstw nośnych drogi zrobionych ze żwiru i kamieni układanych naprzemiennie. W przypadku obszarów piaszczystych stosowano często jeszcze jedną dodatkową warstwę nośną. Na samym dnie układane były w poprzek drewniane pale, jeden przy drugim. Zapewniało to dodatkową stabilizację. Na terenach pofałdowanych często stosowano niewielkie mosty lub kładki. Droga po prostu układana była na palach nad niewielką rozpadliną. Dzięki temu było ona stale pozioma, bez spadków i wzniesień. Rzymianie potrafili sobie poradzić nawet z jakże trudnymi bagnami. Na tafli wody stawiano specjalne rusztowania, które pływały i łączono je jak moduły za pomocą łańcuchów. Na takim rusztowaniu montowana była już właściwa droga, zazwyczaj drewniana. Rzymianie nie bali się nawet budowy tuneli. Na trudnych górskich terenach wykorzystywano je dość często. Było do po prostu mistrzowie budownictwa drogowego.

| botowananie i murowanie - bloczki betonowe i beton najwyższej jakości. Historia budowy dróg .